“ஹே வாசு அங்க பாரு…” 

 

 ”எங்க தமிழ்??”, இது வாசு

 

“லட்சுமிய பாரு.. செம அழகு இல்ல? லட்சுமியோட முடி, மூக்கு, கண்ணு, கழுத்து..” என்று தமிழ் வர்ணிக்க ஆரம்பிக்க..

 

வாசு கடும் கோபத்தோடு “போதும் நிறுத்து.. அடுத்து நீ என்ன சொல்லுவன்னு தெரியும்”

 

“ஏன் இப்போ இவ்வளவு டென்ஷன்?”

 

“உனக்கு என்ன தைரியம்? என் ஆள பத்தி என் கிட்டவே வர்ணிக்கற? இதுல ஏன் டென்ஷன் னு கேள்வி வேற ? “

 

“உன் ஆளா? உங்களுக்கு எத்தன குழந்தைங்க?” என்று தமிழ் நக்கல் செய்ய..

 

“நிறுத்து உன் விளையாட்டு தனத்தை.. நான் ரொம்ப  சீரியஸா ட்ரை பண்ணறேன்”

 

தமிழ், “நானும் சீரியஸா த்தான் ட்ரை பண்ணறேன்.. ஆனா அதுகளுக்கு இப்படி விளையாட்டு தனமா இருந்தாதான் புடிக்கும்.. அதான் இப்படி விளையாட்டாய் ட்ரை பண்ணறேன்”

 

“ஐயோ போதும் என்ன விடு.. இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்?”

 

“ஏன் இப்படி கத்தற? நானும் நீயும் சின்ன வயசுல இருந்து ப்ரெண்ட்ஸ்.. அது இப்ப வந்தது”

 

வாசு கொஞ்சம் பீலிங் உடன், “உனக்கு வேணா இப்போ வந்ததா இருக்கலாம்”

 

“உனக்கு என்ன ரெண்டாம் நூற்றாண்டுலயே  வந்துருச்சா?? லட்சுமி  இந்த வருஷம் தான் நம்ம ஸ்கூல்ல சேந்திருக்கு.. ரெண்டு மாசம் தான் ஆச்சு..” இது தமிழ்

 

“சரி அப்போ.. லட்சுமியவே யார பிடிச்சிருக்குன்னு கேப்போம்.. இன்னொருத்தர் விலகிக்கணும்.. ஓகே வா ?”

 

“எல்லாம் காதல் தேசம் கத்துக்கொடுத்து இல்ல?”

 

வாசு கிண்டலுடன் “ஓகே வா இல்லையா.. சீக்கிரம் சொல்லு முஸ்தப்பா”.. அந்த கிண்டலில் லட்சுமி தனக்குத்தான் என்ற ஆணவம் இருந்தது..
 
இவர்கள் பேசும் லட்சுமி ரொம்ப தூரத்தில் இல்லை.. முன்னாடி பெஞ்ச் தான்.. எப்பவும் போல் பாட புத்தகத்தில் இருந்த நியூட்டனிடம் சண்டை போட்டு கொண்டிருந்த லட்சுமியை கரகர “தமிழ்” குரல் “ஹே லட்சுமி” என்று அழைத்தது..
 
எப்பவும் ரவுடியா? இல்லை வாசு கிண்டல் செய்த கோவமா? என்று அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியல..
 
என்ன என்பதை போல பார்த்த லட்சுமியை பேச விடாமல் தமிழ், “உனக்கு என்ன பிடிச்சிருக்கா? இல்ல வாசுவை பிடிச்சிருக்கா? “

 

லட்சுமி ஷாக் ஆகி,“என்னது??’

 

“இல்ல நீ யார லவ் பண்ணற?” என்று தமிழ் கேட்டதை பார்த்துகொண்டிருந்த வாசுவிற்கு விக்கியது.. தான் பார்த்து பார்த்து செதுக்கிய கோட்டை மண்ணோடு மண் ஆனது மாதிரி இருந்தது.

 

லட்சுமி பதறி அடித்துக்கொண்டு “என்னது பன்னெண்டாவது படிக்கும்போதே லவ் வா ?? போங்க போய்  நல்லா படிச்சு உருப்படற வழிய பாருங்க”

 

“ஏன் உன்ன லவ் பண்ணுனா உருபடாம போய்டுவோமா” என்று வாசு கேட்க .. லட்சுமிக்கும் சிரிப்பு வந்தது..
 
அமைதியாய் இருந்தா அடக்கம் ஆகவேண்டியது தான் என்று முடிவுக்கு வந்த வாசு அவசர அவசரமாய், “அட்வைஸ் எல்லாம் வேண்டாம்.. சொல்லு யார லவ் பண்ணற? எப்படியும் யாரையாவது கட்டிக்க போற.. அது ஏன் நாங்களா இருக்க கூடாது?”
 
லட்சுமி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு, “என்னது ‘அது ஏன் நாங்களா இருக்க கூடாது’ தா ? அப்போ உங்க ரெண்டு போரையும் கட்டிக்கவா?? “.. கடைசி வரி சொல்லும் போது சிரிப்பு வெடித்து சவுண்ட் கொஞ்சம் அதிகம் ஆனது..
 
அந்த நேரம் பாத்து அங்கு வந்த கணக்கு டீச்சர்..
 
லட்சுமி எழுந்திரி..
 
என்ன மிஸ் ?
 
சொல்லு என்ன சொன்ன??
 
ஒன்னும் இல்ல மிஸ் ??
 
எனக்கு கேட்டுச்சு .. சொல்லு என்ன சொன்ன ?
 
மிஸ் .. அது வந்து..
 
அப்போ உங்க ரெண்டு போரையும் கட்டிக்கவா?? னு தானே சொன்ன ?
 
…
 
சொல்லு யார பாத்து சொன்ன ?
 
“வாசுவும், தமிழும் என்ன கிண்டல் செஞ்சாங்க.. அதான் விளையாட்டுக்கு அப்படி சொன்னேன்” என்று லட்சுமி சொல்லவும் இருவர் முகமும் பயத்தில் இருண்டது..
 
அவர்களை அறியாமலே எழுந்து நின்றனர்..
 
கணக்கு டீச்சர் இருவர் முகத்தையும் பார்த்து, “ஒ.. உங்கள பார்த்து தானா ??”
 
இருவரும் ஆமாம் என்பதை போல் தலை ஆட்டிவிட்டு… பலி கொடுக்கப்படும் ஆட்டை போல் தலை குனிந்து நின்றனர்..
 
“தமிழ்செல்வி, வசுமதி உக்காருங்க”
“லட்சுமிபதி.. நீ கிளாஸ் ல இருந்து வெளிய போ.. “
“இது எல்லாம் எங்க உருபடப்போகுது.. இப்போ எல்லாம் மீச மொலச்சவுடனே காதல், கல்யாண ஆச எல்லாம்.. இந்த காலத்து பசங்களே இப்படித் தான்..”

(Moral of the story: என்னதான் “கணக்கு” பண்ணு போது கணக்கு டீச்சர் வந்து கையும் களவுமா புடுச்சாலும், கணக்கு டீச்சருக்கு “கணக்கு” புரியலைனா இப்படித்தான்..)